Van gratis porno tot dieselprijzen — en alles daartussenin
Dat de “moderne kantine-educatie” van de vorige editie tot een hoge opkomst zou leiden, stond eigenlijk al als een paal boven water. Dat het achteraf een tikkeltje als een goedkoop lokkertje voelde, mocht de pret niet drukken. Want eerlijk is eerlijk: de gesprekken maakten een hoop goed.
Van dieselprijzen (waar menig econoom nog een puntje aan kan zuigen), tot de positie van de O23 in onze “professionele” voetbalpiramide, en natuurlijk de eeuwige zoektocht naar versterkingen voor ons sterrenensemble — alles kwam voorbij. Je zou kunnen zeggen dat we weer nader tot elkaar zijn gekomen, al is het maar omdat iedereen er inmiddels heilig van overtuigd is dat hij zelf gelijk heeft. Maar goed, wie de schoen past, trekke hem aan. Daar komen we later nog wel op terug. Eerst de bijzaak van de avond: voetbal.
Lag het aan het gras (te droog, te hobbelig, te… grasachtig), was het te warm of zijn wij simpelweg niet gebouwd voor windstil weer? U voelt ‘m al aankomen: de eerste pot ging kansloos verloren tegen de dravende gastheren van Meervogels. En zoals het echte liefhebbers betaamt, gingen wij direct op zoek naar onbenullige excuses.
De realiteit? Geen bal kwam aan, elk tussenballetje werd verkeerd ingeschat en we wisten het knappe kunstje te presteren om tot exact nul doelpogingen te komen. Lichtpuntje: we beperkten de schade ten opzichte van de vorige editie op de Kweek. Van 0-4 naar 0-3. Ik zie daar een duidelijke lijn in — en zoals het spreekwoord zegt: de aanhouder wint. Nog een paar jaar en we spelen ze helemaal van de mat.
Na wat tactische aanpassingen (of iets wat daar op leek) begonnen we aan de tweede wedstrijd tegen SSV. En zowaar: er werd gevoetbald. De bal ging rond, de tegenstander werd teruggedrongen en er ontstond zowaar iets wat leek op vertrouwen.
In de wandelgangen wordt inmiddels gesproken over het beleg van Stompetoren. Maar zoals wel vaker: de tegenstander liet zich niet gek maken. Of zoals het spreekwoord zegt: hij verloor zijn haren, maar niet zijn streken.
Drie counters. Drie goals. Wedstrijd klaar. Ontzet van Stompetoren, einde verhaal. En dit verhaal haalde niet alleen de wandelgangen, maar nestelde zich diep in de krochten van de kantine.
Gelukkig weten wij inmiddels: een avond is pas gespeeld na het laatste fluitsignaal — en meestal zelfs daarna pas echt. In de laatste pot tegen koploper Alcmaria lieten we zien dat we het nog wel degelijk kunnen.
Na een knullige tegengoal (“Je zei dat ik ‘m terug kon spelen!” — “Ja, maar wel 10 seconden eerder…”) kwamen we eindelijk los. En hoe:
Gerrit maaide ‘m net naast
Marco pegelde de keeper bijna het doel uit
Bas strooide weer als vanouds
Michel stond als een ware vesting
Jelle slalomde alsof hij de file probeerde te ontwijken
Jan deelde links en rechts een paar ouderwetse cackies uit
Rens schaarde van links naar rechts over het veld
Robin trok ouderwetse rushes en
ondergetekende stond er vooral goed bij in de punt
Resultaat: een dik verdiend 1-1 gelijkspel. Puntje gepakt, drie cadeau, en door naar waar het echt gebeurt: de kantine.
Daar ontstond de volgende discussie: horen gesprekken over dieselprijzen thuis op de verjaardag van je schoonvader, of is dit gewoon topniveau kantinepraat? De meningen waren verdeeld, maar de volumeverschillen maakten een hoop duidelijk.
Ondertussen werd de selectie voor volgend seizoen vakkundig doorgezaagd. Met het vertrek van Michel en Jelle en het feit dat Jaap zijn laatste balcontact ergens rond 2008 had, begint de spoeling dun te worden.
Alle hoop is gevestigd op de rentree van Bob — een man voor wie dit spelletje nog steeds gesneden koek is. En als bonus zou zijn zwager René Hopman zomaar eens kunnen aanhaken. Jan probeert ondertussen broer Claus te strikken, al moet eerst nog even worden uitgevochten wie de rechtmatige eigenaar is van de zwarte kicksen. Marco en Robin zien in Dennis van der Laarse een versterking, en ergens schijnt nog een buurman rond te lopen die bereid is de handschoenen aan te trekken.
“Als die dieselprijzen zo doorgaan, fietsen we de volgende keer gewoon naar Schagen.” Kijk, dát zijn oplossingen. Nood breekt wet, ook in de derde helft.
Dat ervaring op het veld nog niet altijd de doorslag geeft, is duidelijk. Maar in de kantine? Daar zijn we nog altijd ongeslagen. Tegenstanders dropen één voor één af, de gastheren keken licht beduusd toe en wij konden maar één conclusie trekken:
de derde helft was weer voor ons.
Mannen, ik heb genoten.
8 mei staan we er weer.
Eduard, begin maar vast met de voorbereidingen voor het uitje. Bas heeft blijkbaar al 1500 euro sponsorgeld geregeld, dus denk ruim 🍻⚽
